Blogroll

Search

Η μίζα – με τα μάτια μου

September 11th, 2007 by

Εν τή σωτήρια δεκαετία του ’90 εν Λονδίνο – Londinium κατα τον Αστερίξ.

Εκεί που πίνω το εισαγώμενο φραπεδάκι μου (γιατί ως γνωστό ο ξένος καφές δεν χτυπιέται) στο σπίτι, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο φίλος μου ο Τ.  Ξενοδόχος και εκεί εκτελών χρέος ‘μπαμπά’ μου λέει αν μπορώ να περάσω για μια χάρη. Μάθημα δεν είχα, λέω ‘δε γαμείς’ ας πάω να δω τι θέλει το φιλαράκι μου. “Δεν πιστεύω να είναι καμια μετάφραση, δεν μπορώ άλλο καρκίνο”, “Οχι, δεν είναι ασθενής”. Δεν ακούστηκε πολύ βιαστικός, κάτσε να κάνω και βόλτα. Βάζω τον φραπέ στο πλαστικό, τα prince ανα χείρας και πηδάω τα κάγκελα του hide park για να κόψω δρόμο.

Παρένθεση. Οποιος έχει κάνει λίγο Ηνωμένο Βασίλειο ξέρει οτι οι μεγαλύτερες εξαγωγές μας είναι φοιτητές και ασθενείς. Υπάρχει και ένα τεράστιο κύκλωμα (εξω απο τα επίσημα και καλά της Πρεσβείας μας) μεταφραστών που εκμεταλεύονται τους κακομοίριδες ασθενείς που δεν ξέρουν γρί Αγγλικά. Μιλάμε για απίθανα ποσά. Εγω σαν καλό παιδάκι και πλήρως υποχρεωμένη στον Τ. καμιά φορά βοηθούσα ανθρώπους που μέναν σε αυτόν, αφιλοκερδώς, αν είχαν ανάγκη. Μια τα μαθήματα, μια η απελπισία μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, το είχα κόψει λίγο το άθλημα.

Φτάνω λοιπόν. Μου γνωρίζει έναν κουστουμάτο και φραγκάτο κύριο, τον κύριο Α. Στα τότε μάτια μου, γέρος, με τα σημερινά γύρω στα 50 κάτι. Μια μετάφραση για δουλειά, δεν μπορεί ο Τ. και δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλον. Ο.Κ. λέω και εγώ και πάμε. Ερχεται ο μαύρος, ο καμπ, και ξεκινάμε. Στο ταξί μέσα ρωτάω εγώ το μικρό και λέσι με T-Shirt και τζήν. Μπορείτε να μου πείτε περι τίνος πρόκειτε; μήπως χρειάζεται ειδική ορολογία, μήπως να αλλάξω, μήπως οτιδήποτε; – Μην ανησυχείς, θα πληρωθείς κι όλας – Οχι, δεν τίθεται ζήτημα -Σε παρακαλώ και μπλα μπλα…

Φτάνουμε στο απίστευτο κτήριο, περνάμε απο έλεγχο, λες και είμονη στο αεροδρόμιο, και ανεβαίνουμε στο ρετιρέ, στο γραφείο του CEO. Γίνονται οι συστάσεις και ακούστε τον καταπληκτικό διάλογο που είχα να μεταφράσω:

-Πες του ένα δις

-Τι να πω; έτσι ξεκάρφωτα;

-Πες παιδί μου, ένα δις

-The gentleman says one billion

-Drachmas I may pressume, ρωτάει ο ξεπλυμένος Βρετάνός.

-Δραχμές ρωτάει, λέω εγώ

-Ναι, ναι δραχμές

-Yes drachmas

-Spare me a moment please απαντάει με την απίστευτη ψεύτικη ευγένεια που τους χαρακτηρίζει

-ένα λεπτάκι είπε

-OK λέει ο Αγγλος

-Είπε ΟΚ λέω εγώ.

– Thank you

-Ευχαριστώ είπε, ξανα thank you και εγώ και φεύγουμε!

Φυσικά εγω έχω σκάσει απο περιέργεια, ΄”τι έγινε ρε παιδιά;”, αλλά δεν κουνάω ούτε φρύδι.

-Πίνεις; -κάτι κάνω, – πάμε να σε κεράσω ένα ουισκάκι. -Πάμε. Φυσικά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά ο κύριος.

Πάμε που λες εκεί κοντά στο Ritz, και το ένα ποτάκι φέρνει μπουκαλάκι. Αχ εκείνες οι εποχές! που μπορούσα να πιω ένα μπουκάλι chivas και να μην πάθω τίποτα. Ως φυσικό ο Α. άρχισε να κελαιδάει μετά.

-Και τι δουλειά κάνεις ακριβώς Α;

-Μίζες

(εχω πάθει έναν ταμπλά εγώ, δεν πολυ πιστεύω στα αυτιά μου, αλλά λέω κάτσε εχει ενδιαφέρων)

-δηλαδή; δεν κατάλαβα;

Εκεί ανοίγει τη samsonite και μου λέει: “Πάρε ένα βιβλιάριο στην τύχη”, πέρνω και εγώ, το ανοίγω… Βundesbank ήταν. Πρώτη φορά έβλεπα το καυμένο 9ψήφιο ποσό, και σε μάρκα μάλιστα.

Και αυτό που πήγαμε τί ήταν; -Τα Σπάτα μου λέει. – Μα καλά δεν είναι και κάτι γερμανοί; είπα εγω το ενημερωμένο. – Α  Hotchief λες; απο αυτούς θα πάρω ενάμιση δις. -Δηλαδή;

money 

Κοίτα παιδί μου, μου λέει, κάποιος θα το πάρει το έργο έτσι και αλλιώς, οπώτε γιατί να μην πάρω και εγώ κάτι; Εξοργισμένο εγώ ρωτάω; Μα η κυβέρνηση; οι πολιτικοί; τα κόμματα; Και εκεί πατάει τα γέλια ο κύριος Α!

– Ακου να σου πω παίδί μου, γιατί σε βλέπω αθώο. Εγώ κάνω αυτή τη δουλειά πριν απο την χούντα. Με τον βασιλέα, με την χούντα, με τον Καραμανλή, με τον Παπανδρέου, με όλους. Αυτό δεν αλλάζει. Το μόνο που αλλάζει είναι η μίζα. Και όσο πιο ιδεολόγος και πεινασμένος είναι ο άλλος τόσο πιο πολλά ζητάει. Ξέρεις τι τραβήξαμε στην αρχή της αλλαγής; Καθότι ήταν πεινασμένοι οι καινούργιοι μόλις τους έβαζες τη βαλίτσα με τα χιλιόμαρκα στο γραφείο τους, πέρνανε και την βαλίτσα. Ασε την ιδεολογία παιδί μου, δεν υπάρχει. Ολα και όλοι έχουν ένα νούμερο, μηδενικά προσθέτεις και όσο πιο μηδενικό είναι αυτός που έχεις απέναντι σου, τόσο περίσσότερα μηδενικά ζητάει στο τέλος του αριθμού.

Τι βλέπεις; οποιαδήποτε δημόσιο έργο βλέπεις, τι λέει; 1.000.000 τα 600.000 είναι οι μίζες τα 400 το κόστος και πάει λέγοντας.

-Καλά βρε Α… δηλαδή αν εσύ πέρνεις ένα δις ο εκάστοτε υπουργός πόσα πέρνει; Και εκεί ξαναπατάει τα γέλια… Πάντως όχι λιγότερα… Το πιο επικερδές πάντως είναι το Αμύνης και τα Δημόσια έργα, να ξέρεις…

-Κάτσε να σου πω μερικές ιστορίες λοιπόν….

Απο το μεσημεράκι που πήγαμε, γύρισα το βράδυ σπίτι. Μετά τα ποτά, φαγητό και μετά άλλα ποτά και μπουζούκια να το γιορτάσουμε μετά, κατα Ελυζέ μεριά, για τους γνώστες…

Τι άκουσα; καλά που δεν είχα κασετοφωνάκι μαζί μου. Σημειώσεις κράτησα; έλα μου ντε… Δεν το ανοίγω παραπάνω το στόμα μου, αλλά νομίζω το έπιασες το νόημα εσύ που διαβάζεις.

Αυτό ήταν το πρώτο σοκ στην μεταφηβική μου ιδεολογική ζωή, το δεύτερο ήταν στον καφέ δύο γιών πρώην πρωθυπουργών… Εκεί άκουσα την καλύτερη ατάκα όλων των εποχών: “Θα σου πω τι είναι η πολιτίκή μωρό μου… Εγω κάνω οτι σε χτυπάω, εσύ κάνεις οτι πονάς, τα κορόιδα πληρώνουν τον σικέ αγώνα, οι διαφορές μας είναι στο πως μοιράζουμε την πίτα”.

Οπώτε, αν και μέχρι τότε ενεργό πολιτικά άτομο, έτσι άδοξα τελείωσα την πολλά υποσχόμενη καριέρα μου… Πληγωμένο, προδωμένο, ισοπεδωμένο, απο όλους τους.

Γιατί μετά απο 10 τόσα χρόνια το γράφω αυτό; Γιατί δεν λέω ονόματα και διευθύνσεις; Γιατί με αγαπάει πολύς κόσμος για να με χάσει…

Οπότε παληκάρια μου τις πολιτικής, μην μου μιλάτε. Θα ψηφίσω, δεν είμαι στο κομμάτι που ρίχνει λευκό/άκυρο ή πάει για μπάνιο. Αυτοί δεν έχουν δικαίωμα να μιλάνε, αφήνουν άλλους να το κάνουν για αυτούς, Αν δεν συμμετέχεις σκάσε!

Αν βλέπω προσπάθεια δεν θα την θάψω, δεν πιστεύω οτι θα αλλάξουν όλοι, αλλά κάποιοι το κάνουν ήδη. Μου γαμήθικε η ελπίδα μου όταν μεγάλωνα, δεν θα ξαναγίνει, μεγάλωσα ρεμάλια. Δεν θα σας αλλάξω εγώ, αλλά θα σας απολύσω, όσους ξέρω. Θα ψηφίσω νέους που έχουν δουλέψει στη ζωή τους. Δεν έχει σχέση το κόμμα, οι άνθρωποι έχουν.

Εκληση προς τα ΜΜΕ: Θέλω ένα ένθετο, “οι 300”, οχι τα βιογραφικά τους το ξαναείπα. Θέλω τι κάναν αυτά τα χρόνια. Δεν σας πληρώνω άχρηστοι να πίνετε μαζί καφέ στη Βουλή, σας πληρώνω να κάνετε νόμους. Πείτε μου τι κάνατε. Βάλτε όριο, 2 τετραετίες, 3, 4 δεν ξέρω αλλά βάλτε όριο. Αν διαφθαρθούν και οι καινούργιοι τουλάχιστον θα αλλάξουν χέρια τα λεφτά, θα ανοίξει και καμία δουλειά, για τον κόσμο.

Ουφφφφ, μπούχτηστα….

Σαν τα ρουσφέτια και οι μίζες… εμείς φταίμε δυστυχώς πάλι.

Posted in Πολιτική | No Comments »

Leave a Comment

Please note: Comment moderation is enabled and may delay your comment. There is no need to resubmit your comment.